Opracowana w 2005 roku metoda termodesorbcyjną charakteryzuje się wykorzystaniem specjalistycznych urządzeń zapewniających termodesorbcję lotnych składników zawartych w linii tuszu długopisowego naniesionego na dokument. Metoda ta również wymaga pobrania próbek z linii zapisu naniesionej na kwestionowany dokument, oraz z czystego podłoża w bezpośrednim sąsiedztwie w celu określenia stężenia markera, 2-fenoksyetanolu.

Tak przygotowane próbki poddawane są badaniom metodą chromatografii gazowej GC/MS w sposób który zapewnia desorbcję termiczną próbek o złożonych matrycach. Próbki umieszczane są w jednorazowych naczynkach (mikro-fiolki), które kolejno wprowadzane są do komory termodesorbcyjnej chromatografu gazowego, gdzie ogrzewane są w dwóch temperaturach, 90 i 200 C. Mierząc ilości wydzielonego w niższej i wyższej temperaturze markera wnioskuje się o stopniu spolimeryzowania żywic a tym samym pośrednio o wieku zapisu.