Metoda pomiaru stopnia odparowania rozpuszczalników, (SLR) wymaga pobrania kilkunastu wycinków z linii zapisu. Pobierane wycinki o średnicy ok. 1 mm dzieli się na dwa równe zbiory. Jeden ze zborów poddaje się procesowi sztucznego przyspieszonego starzenia, drugi – referencyjny, pozostawia się bez zmian. Każdy ze zbiorów poddaje się ekstrakcji odpowiednim rozpuszczalnikiem organicznym. Ekstrakty analizowane są metodą chromatografii gazowej sprzężonej ze spektrometrią masową. Względny ubytek markera wywołany procesem przyspieszonego starzenia jest miernikiem wieku zapisu.

Wyznaczana jest względna (liczona względem standardu wewnętrznego) zawartość 2-FE w próbce starzonej Ps oraz w próbce nie poddanej obróbce termicznej Pw. Metoda generuje parametr R(%) = (Pm-Ps)/Pm* 100, którego wartość graniczna wynosi 20%.

Jeżeli R(%) jest większe od 20% to można przyjąć, że dokument został sporządzony niedawno, jest jeszcze świeży i mógł powstać w okresie do 18 miesięcy przed datą analizy. Kryterium powyższe pozwala zatem ocenić jako antydatowane dokumenty wystawione z datą sprzed 18 miesięcy lub starsze, w sytuacji gdy bezspornie stwierdzi się iż tusz na takim dokumencie jest świeży. Z kolei należy wyraźnie podkreślić, iż stwierdzenie, że tusz jest stary nie oznacza, iż został on naniesiony wcześniej niż osiemnaście miesięcy przed data badania. W chwili obecnej wielu producentów stosuje szybkoschnące żywice, co sprawia że tusz uznany jako stabilny – „stary” staje się takim już po upływie kilku miesięcy.