Metoda znajduje zastosowanie do wyznaczania granicznego wieku zapisów wykonanych klasycznym długopisem. Opiera się na pomiarach zawartości 2-fenoksyetanolu (2-FE), rozpuszczalnika występującego w większości past długopisowych. Prace tego cenionego praktyka w dziedzinie badania wieku dokumentów – opublikowane w latach dziewięćdziesiątych XX wieku dotyczyły badania ekstraktywności rozpuszczalników występujących w tuszach długopisowych, atramentach i innych środkach kryjących. Autor na drodze licznych doświadczeń stwierdził możliwość rozróżnienia dokumentu świeżego, sporządzonego niedawno od dokumentu starego. Założeniem generalnym metody było bezwzględne określenie wieku dokumentu jedynie na podstawie jego zachowania się w procesie sztucznego, przyspieszonego starzenia. W tym celu analizowano, zmiany we własnościach fizykochemicznych tuszu spowodowane przez proces przyspieszonego sztucznego starzenia. Jeżeli wpływ sztucznego starzenia był niewielki uznawano, że dokument jest stabilny i nie podlega procesowi starzenia jest wiec „stary”. Jeśli natomiast proces starzenia powodował istotne zmiany, tj środek pisarski się postarzał, to oznaczało, że dokument jest świeży tj. taki, w którym procesy naturalnego starzenia nie zostały jeszcze zakończone.

Autor metody wprowadził jedno rozgraniczenie w kwalifikowaniu zapisu na dokumencie. Uznał on jako „świeży” zapis taki dla którego tzw. parametr starzeniowy przekraczał określoną wartość górną ustaloną wcześniej doświadczalnie.